تنـــــبیه کریمــــــانه ی ابن الکرام

یکى از پیش خدمتان امام حسین علیه السّلام خطایی مرتکب شد که مستحقّ عقوبت و تادیب گشت .

به همین جهت ، حضرت علیه السّلام دستور داد تا نامبرده تادیب و تنبیه شود.

ولیکن پیش از آن که غلام مجازات شود، خود را به مولایش  رساند و عرضه داشت : اى سرورم ! خداوند متعال در قرآن کریم فرموده است: (وَالْکاظِمینَ الْغَیْظَ )

پس حضرت با مشاهده حالت او؛ و شنیدن این آیه مبارکه قرآن تبسّمى نمود و فرمود: او را رها سازید، من خشم خود را فرو نشاندم . ادامه در ادامه واره

  

آن گاه پیش خدمت گفت :  (وَالْعافینَ عَنِ النّاسِ)

امام حسین علیه السّلام با شنیدن این قطعه از آیه شریفه ، خطاب به غلام کرد و اظهار داشت : از تو گذشتم و تو را مورد عفو خود قرار دادم .

در این هنگام ، غلام کرامت و بخششى بیش از این تقاضا کرد و اظهار داشت: (وَاللّهُ یُحِبُّ الْمُحْسِنینَ)(۱) یعنى ؛ خداوند متعال نیکوکاران  را دوست دارد.

حضرت ابا عبداللّه الحسین علیه السّلام با دیدن حالت غلام و تلاوت آخرین قسمت آیه مبارکه قرآن ، فرمود: همانا من تو را به جهت خوشنودى و رضایت خداوند متعال آزاد کردم .

و پس از آن دستور داد تا همچنین هدیه اى مناسب ، که رفع مشکل و نیاز غلام کند به وى عطاء گردد. (۲)  

(۱). آل عمران/۱۳۴.

(۲) . بحار الانوار، علامه مجلسی، دار إحیاء التراث العربی بیروت،‏ ج۴۴، ص ۱۹۵٫

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *