دلِ آرام و قلبِ مطمـــئن

همه به دنبال آرامش هستیم. و هر کسی با روشی به دنبال آن است. به دنبال پول می رود تا با رسیدن به آن، آرامشش را فراهم کند. جهت آرامش یابی، به دنبال همسر است و…. انگار ارزشش را همه دریافته ایم. ولی، گاها با رسیدن به خواسته هایش باز هم آرامش را درک نمی کند.

 و  برعکس طاقت انسان امروزی کم و صبرش…..

قلیل و عجله اش زیاد شده است. با اندک حرکتی، حالت عادیش از دست می رود. کنترل حواس و قوایش، از دست عقل خارج شده و به چنگال نفس پلید می افتد. با حرفی نیش دار، قیامتی به پا خواهد کرد.

 در چنین شرایطی، راهکار رهایی کدام است؟ نسخه شفابخش کجاست؟

 برویم سراغ کتاب وحی، خالق بشر می فرماید: « اِذَا مَسَّهُ الشَّرُّ جَزُوعًا » (معارج/ ۲۰) وقتى شر (سختی، نا ملایمتی) به انسان رسید، بی تابی می کند، جیغ مى‏زند. «وَ إِذا مَسَّهُ الْخَیْرُ مَنُوعاً» (معارج/ ۲۱) و اگر خیرى (مالی، مزیتی) به او رسید به کسى نمى‏گوید، دیگران را مانع می شود و بخل می ورزد و بعد مى‏فرماید: «إِلَّا الْمُصَلِّینَ» (معارج/ ۲۲) مگر آنهایى که اهل نماز هستند.

یعنى نمازگزار واقعى کسى است که در مقابل سختی ها و مشکلات جیغ نمى‏زند و آرام است و در مقابل خیر نیز فریب نمی خورد و  منعى از استفاده ی دیگران نمی کند و باز هم آرام است.

پس نماز و یاد خداست که آرامش آور و سکون بخش است. یادمان نرود در کنار همه تلاش هایمان از این دو  غافل نشویم.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *