محبتِ به امـــــام = معیّت با امــــــام

محبت و معیت

لحظه لحظه ی زندگی و رفتار و گفتار اهل بیت (علیهم السلـام) می تواند هدایت گر و راه نما و رفتار ساز و تحول آفرین باشد. امامانِ هدایتگر در همه ی حوادث و وقایع، طوری رفتار و واکنش نشان داده اند که بینش توحیدی و خدامحوری و خدا مداری را در مخاطب ایجاد کنند. در روایت زیر، پاسخ امام به یارانش دریایی از معرفت حقیقی  را در بردارد.

بعد از شهادت امام حسن علیه السلام ، عده اى نزد امام حسین (علیه السلام) آمده و عرض کردند:

اى فرزند رسول خدا! چند نفر از یاران ما به معاویه پیوستند و ولی ما نزد شما آمدیم .

امام حسین علیه السلام فرمــــــود:

در این صورت من به شما بیش از بخشش معاویه به آنها، هدیه مى دهم .

گفتـنـــــد:

جانمــــــــــــان فداى شما؛ ما براى دیـــــــن خود اینجا آمدیم .

امام حسیــــن علیه السلام پس از سکوتى پر معنا و سر در گریبان کردن، سرِ مبارک را بالا آورده، فرمود:

آنچه مى گویم ، قطره اى از دریاست ؛ کسى که ما را نه به جهت خویشاوندى و نیکى و احسان ما به او، بلکــــــــه فقط براى خدا و رسول خدا دوست بدارد، روز قیامت چون این دو (حضرت دو انگشت سبابه را کنار هم قرارداد) با ما خواهد بود.

مجلسى، محمد باقر بن محمد تقى، بحار الأنوارالجامعه لدرر أخبار الأئمه الأطهار (ط – بیروت)، ج‏۲۷؛ ص۱۲۸، دار إحیاء التراث العربی – بیروت، چاپ: دوم، ۱۴۰۳ ق.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *