واکنــــش انسان هدفمنــــد الهی

گاهی در زندگی روزمره، با افرادی مواجه می شویم که حرف لغو و بیهوده می زنند و یا کار بی فایده انجام می دهند و در برخی مواقع  عمل آنها، ارتباطی با ما پیدا می کند. مثلا متلکی به ما می گویند، یا با کوچکترین برخورد، حرف ناپسند می زنند و پرخاشگری می کنند، و یا بخاطر امری فاقد اهمیت و یا کم اهمیت حرمتی را زیر پا می نهند. حال رفتار صحیح با اینگونه افراد چیست؟ در صورت لزوم پاسخ دادن، چگونه برخورد کنیم؟ آیا ما هم مقابله به مثل کنیم ؟ و یا به زبان عامی: کم نیاوریم و اگر یکی گفت، دو تا جوابش بدهیم؟ و یا کریمانه توجه نکنیم تا عبرت گیرد و البته خودمان هم در دام شیطان نیفتاده باشیم و یا برخوردی دیگر داشته باشیم ؟؟؟

آفریدگار زیبایی ها و ادب می فرماید: ﴿ و اذا مروا باللغو مروا کراما ۱)

«و هنگامی که با لغو و بیهودگی برخورد کنند، بزرگوارانه از آن می‌گذرند.» ۲)

ادامه در ادامه واره…

از نشانه های عباد الرحمن یعنی بندگان خداوند اینست که با کارهای لغو و بیهوده، برخورد کریمانه و بزرگوارانه دارند. و معنای لغو هم معنای عامی است که هم شامل فعل و هم قول می شود. لغو در سخن و کلام، خبرى است که قابل توجه نیست و از روى دقّت و اندیشه گفته نشود که در حقیقت مانند- لَغَا- یعنى صداى گنجشکان یا صداى پرندگان است (غیر قابل فهم و درک).۳)

 

در واقع چون می دانند باطل وبیهوده است، خود مرتکب امر بیهوده دیگری که همان برخورد متقابل است، نمی شوند و در واقع هدف دار و به سمت مقصد خود در حرکتند و توجهی به حاشیه ها نمی کنند. البته غافل نیستند بلکه اگاهند و آگاهانه عبور می کنند.

۱)     سوره فرقان ، آیه ۷۲.

۲)     ترجمه آیت الله مکارم شیرازی.

۳)     ترجمه و تحقیق مفردات الفاظ قرآن، غلامرضا خسروی، نشر مرتضوی تهران ۷۴، ج۵، ص ۱۴۱.

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *