وردِ زبانِ امـــــامِ عشــــــاق

لا حول و لا قوه الا بالله، از ذکر هایی است که امام حسین (علیه السلام) آن را در عبرتگاه کربلا، بارها تکرار  فرمودند. و همان طور که رفتار امام حسین قرآنی بود و تجلی انس با قرآن در سراسر زندگی حضرت عیان است. نمود ظاهری آیات کریمه نیز در سیره حضرت، قبل و بعد و در حین قیام بر کسی پنهان نبود. آری واصلان درگه الهی، در همه ی شرایط حتی جنگ و صلح، لحظه ای از معشوقشان غفلت ندارند.

ادامه در ادامه واره….

 امام حسین (علیه السلام) نیز در نخستین برخورد با حر بن یزید ریاحى از او پرسید: آیا براى یارى ما آمده اى یا براى جنگ؟ حر گفت : یا اباعبدالله ! به جنگ با شما آمده ام. امام (علیه السلام) ذکر خداوند را بر زبان آورد: لا حول و لا قوه الا بالله . (۱)
و همچنین همین که لشکر بر او حمله مى کرد، او شمشیر می کشید و به سویشان حمله مى کرد. آنان چون گله اى بى صاحب مى گریختند. حسین بر آنان یورش مى برد و لشکر همچون ملخهایى که پراکنده مى شوند، از مقابل وى فرار مى کردند. او پس از حمله به مقر خود باز مى گشت و پیوسته بر زبانش ، ورد لا حول و لا قوه الا بالله بود. (۲) واین دو مورد فقط یک گزارش کوتاه از دریای معرفت سالار شهیدان بود.

 هشدار: یادمان باشد با عمل و رفتارو الگوبرداری از امام حسین، موجب شادمانی و رضایت حضرت باشیم. و غفلت ما را به یاوه گویی ها و حرفهای دنیایی عادت ندهد.

با خود عهدی ببندیم که همانند امام آزادگان، رفتار و گفتارمان، توام با یاد و ذکر پروردگار باشد.
۱ . لهوف، سید بن طاووس، ترجمه احمد فهری، نشرجهان، چاپ تهران۸۴، ص۷۷.(جامع الاحادیث۳/۵)

۲. لهوف، سید بن طاووس، ترجمه احمد فهری، نشرجهان، چاپ تهران۸۴، ص۱۱۹.(جامع الاحادیث۳/۵)

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *