پــــــروازِ دســت

از شدت معرفت، برادرش را مولا و آقا و ارباب صدا می زد. به نام و نسب صدا نمی زد و می گفت: مادر من کنیز مادر مولایم است. حیا دارم برادر صدایش بزنم.

همیشه آقایش را بر خودش مقدم داشت. انگار ادب و معرفت، با گفتار و رفتار او معنا گرفته است. در شجاعت و وفاداری یکه تاز بود.

 در راه امامش، دستانش را نثار داد و اینقدر اخلاص داشت که خداوند، دو بال به او داد تا با فرشتگان به پرواز در آید.

 و به فرموده امام سجاد (علیه السلام) :  «خداوند، عباس بن علی (علیهماالسلام) را بیامرزد که برادر خود را بر خویش مقدم داشت و خویشتن را فدای او کرد تا دو دستش در راه او جدا شد، خداوند برای این جان فشانی بدو دو بال داد که با آن همراه فرشتگان در بهشت پرواز کند. چنان که به جعفر بن ابی طالب چنین کرد، مقام عباس بر همه شهدای کربلا برتر است. (بحار الانوار، علامه مجلسی، ج ۴۴، باب۳۵، ص۲۹۸.)

درباره نویسنده

مطالب مرتبط

نظر بدهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *